Sessizliğin Evleri

Bazı evler, sırlarını yeni boyanmış cephelerinin arkasında taşır. Dışarıdan komşularından neredeyse hiçbir farkı yoktur. Balkonlarda çamaşırlar kurulanır, avluda çocuklar gürültü koparır, bir yerde klima Temmuz sıcağına karşı vızıldamaktadır. Ancak bir sabah evrak çantası ve resmi sessizlik eşliğinde gelen erkekler, bu evin birkaç saat boyunca artık sıradan bir ev olmayacağını açığa vururlar.

Birini tutuklamaya gelmiyorlar. Hüküm çoktan verilmiş. Uyuşturucu kaçakçılığı nedeniyle on yıl hapis. Mahkûm zaten açılmayan duvarların arkasında. Bugün ziyaret, dışarıda kalan şeylere aittir: iki daire, bir teras, bir garaj ve kimlerin mülkiyete sahip olduğu sorusu.

Savcılık varlık müsaderesi hakkında konuşur. Muhasebeciler rakamlardan konuşur. Hakim hükümlerden konuşur. Ama evler hükümleri bilmez. Sadece açılan ve kapanan kapıları bilir.

Araştırmacılar hesap yapmışlardı. Gelir karşılığında gider. Maaş karşılığında alım sözleşmeleri. Kağıt üzerinde birbiriyle uyumlu olması gereken şeyler, toplamlanmak istemiyordu. Bir yerde para eksikti veya çok fazlasıydı. Sonunda fark bir adla anıldı: açıklanamayan varlık.

Böylece iki daire delil haline geldi.

Birincisi altmışaltı metrekareden biraz fazladır. Terasının büyüklüğü bazı işçi dairelerinden neredeyse aynıdır. Belki birisi orada günün ilk kahvesini içti. Belki orada sardonyalar vardı. Belki oradan Tiran'a bakıp başarıya ulaştığını düşündü.

İkinci daire daha büyüktür. Neredeyse seksenekiz metrekare. Ayrıca bir garaj, on altı metrekare beton, bir arabaya yetecek kadar geniş, mahkeme dosyasında sadece bir satır yer kaplayacak kadar küçük.

Garip olan, duvarların sahipleri hakkında çok az şey söylemeleridir. Uyuşturucu ticareti hakkında bilmezler. Araştırmalar hakkında bilmezler. Ceza Kanunu'nun 283/a maddesi veya cezai varlıkların müsadere edilmesine ilişkin 10192 Kanunu hakkında bilmezler. Sadece orada durur ve başkaları onlar hakkında karar verene kadar beklerler.

Araştırmalar sadece mahkûmda bitmedi. Akrabaları hakkındaki mali durumlar da incelendi. Çünkü yasa dışı kaynaktan gelen para, ilk sahipinin kapısında nadiren durur. Hesaplar, sözleşmeler ve aile öyküleri aracılığıyla dolaşır, ta ki kökeni neredeyse unutulur. Muhasebeci bu yolu geriye doğru takip etmeye başlar - sabırlı bir şekilde, sayfa sayfa, havale havale.

Bu, modern kriminolojinin tuhaf bir biçimidir. Eskiden failden arayan vardı. Bugün parayı arayanlar vardır.

Hakim daha sonra geçici müsaderenin nihai müsaderelige dönüşüp dönüşmeyeceğine karar verirler. Bunun sonuna kadar daireler bir tür hukuki belirsizlik durumunda kalırlar. Kimseye tamamen ait değildirler, ancak yine de var olurlar, sanki sonraki sakinini veya tapu defteri kaydını beklerler gibi.

Belki de çağımızın gerçek cezası budur. Sadece özgürlüğün kısıtlanması değil, başarılı bir yaşamın görüntüsünü veren şeylerin kaybedilmesi: bir balkon, bir teras, bir garaj kapısı, arkasında artık arabası olmayan.

Böylece bu dava kelepçe ve polis sirenesiyle bitmez. Sessizlik içinde biter. Dosya numaralarıyla. Tapu sayfalarıyla. Savcılığın bir çekmecesinde yatan iki dairenin anahtarlarıyla, orada eski sahipleri gibi sessiz kalırlar.

Sanık cezasını nasıl azaltabilirdi?

genel hukuki olanaklar ve somut dava arasında açık bir ayırım yapılmalıdır. Hüküm gerekçesi yayınlanmadığından, gerçekte hangi seçeneklerin mevcut olduğu söylenemez.

Genel olarak, Arnavutluk'ta – birçok Avrupa hukuk sistemi gibi – başka şeyler arasında şu gözlemlenebilir:

• erken itiraf,
• araştırma otoriteleriyle kapsamlı işbirliği,
• diğer suçların veya ilgili kişilerin aydınlatılması,
• zararın giderilmesi, geçerli olduğu ölçüde,
• daha az iştirak gösterme kanıtı,
• belirli delillerin veya usul hatalarının başarılı itiraz edilmesi,
• olumlu kişisel koşullar (örn. ilk suçlu, aile yükü), yasanın dikkate aldığı ölçüde.

Bu noktalardan herhangi birinin burada mümkün olup olmadığı, yayınlanan bilgilerden anlaşılmamaktadır.