Ο Μάουρο Ικάρντι και η Γουάντα Νάρα σε Εκρηκτική Διεθνή Μάχη για Την Επιμέλεια των Παιδιών και τα Εκατομμύρια

Ενώπιον του Οικογενειακού Δικαστηρίου: Μια τελευταία καλοκαιρινή μέρα για έναν γάμο

Μιλάνο.

Ενώπιον του κτιρίου του δικαστηρίου, οι φωτογράφοι περίμεναν πολύ πριν από το ξημέρωμα. Δεν περίμεναν εγκληματίες, δεν περίμεναν άνδρες του κράτους και δεν περίμεναν ούτε εκείνους τους σπάνιους ανθρώπους, των οποίων το πεπρωμένο αποφασίζει πραγματικά για το πεπρωμένο ενός έθνους. Περίμεναν δύο ανθρώπους που κάποτε αγαπούσαν ο ένας τον άλλο και του οποίου η κοινή ζωή διαλύεται τώρα σε φακέλους αρχείων, δικογραφίες και δικαστικές διατάξεις.

Σε αυτή την ημέρα δίκης, εξωτερικά πρόκειται για χρήματα, περιουσία και αρμοδιότητες. Στην πραγματικότητα, το δικαστήριο διέκρινε τα υπολείμματα μιας οικογένειας.

Οι δικηγόροι και των δύο πλευρών παρουσίασαν τα επιχειρήματά τους με εκείνη την νηφάλια ακρίβεια που είναι χαρακτηριστική των νομικών. Μίλησαν για ακίνητα στην Ιταλία και την Αργεντινή, για περιουσιακά στοιχεία, για συμβάσεις από εκείνη την εποχή, όταν η Wanda Nara ήταν όχι μόνο σύζυγος αλλά και διαχειριστής του συζύγου της. Κάθε παράγραφος ενός συμβολαίου φαινόταν να ζυγίζει περισσότερο από ένα κοινό διάλειμμα ή μια οικογενειακή φωτογραφία.

Αλλά το πραγματικό κέντρο της ημέρας ήταν και πάλι οι δύο κόρες.

Το συνομιλία επανήρθε ξανά και ξανά στην καθημερινή τους ζωή. Το δικαστήριο ασχολήθηκε με ζητήματα κατοικίας, φροντίδας και υποχρέωσης σχολικής εκπαίδευσης. Αυτό που ακούγεται σαν γραφειοκρατικές λεπτομέρειες για τους ξένους, αποφασίζει στη ζωή δύο παιδιών ποιος θα τα πάει στο σχολείο το πρωί, ποιος θα ελέγξει τα μαθήματά τους και σε ποιον θα γιορτάσουν τα γενέθλιά τους.

Επίσης, οι προηγούμενες δικαστικές διαταγές διαδραμάτισαν ρόλο. Οι δικαστές υπενθύμισαν ότι οι αποφάσεις του οικογενειακού δικαστηρίου δεν είναι δεσμευτικές συστάσεις. Παρέμεινε στο δωμάτιο η κατηγορία ότι οι δικαστικές εντολές δεν τηρήθηκαν πλήρως. Τα ήδη επιβληθέντα πρόστιμα και τα τρέχοντα οικογενειακά δικαστικά διαδικασίες δημιούργησαν το υπόβαθρο κάθε συζήτησης, ακόμα και αν δεν αποφασίστηκαν εκ νέου σε αυτή την ημέρα.

Η ατμόσφαιρα διέφερε από εκείνη των μεγάλων ποινικών δικών. Κανείς δεν μίλησε δυνατά. Κανείς δεν ύψωσε τη φωνή του. Δεν υπήρξαν δραματικοί μάρτυρες, δεν υπήρξαν εκπληκτικές ομολογίες. Αντίθετα, επικρατούσε εκείνη η ήσυχη εξάντλησης που συχνά συνοδεύει τα οικογενειακά δικαστήρια. Εδώ σπάνια τελειώνει ένα έγκλημα – εδώ συνήθως τελειώνει μια ελπίδα.

Οι δικαστές προσπάθησαν και πάλι να εξερευνήσουν τις δυνατότητες διακανονισμού. Μια συμφωνία θα μπορούσε να αποτρέψει χρόνια περαιτέρω διαδικασιών. Αλλά τα σύνορα φαινόταν να παραμένουν σκληρυμένα. Πάρα πολλές ερωτήσεις παραμένουν ανοιχτές: η τελική διαίρεση του περιουσιακού στοιχείου, οι χρηματικές απαιτήσεις, οι ευθύνες από το κοινό παρελθόν και η πρακτική υλοποίηση της κηδεμονίας.

Έξω, οι κάμερες περίμεναν μια εικόνα. Μέσα, οι δικηγόροι περίμεναν τον επόμενο όρο.

Όταν οι συμμετέχοντες άφησαν το κτίριο του δικαστηρίου, νομικά έχει αλλάξει λίγα. Δεν υπήρξε φαντασιακή απόφαση, δεν υπήρξε δραματικό φινάλε και δεν υπήρξε νικητής. Μόνο περαιτέρω προθεσμίες, περαιτέρω αιτήσεις και περαιτέρω δίκες.

Ίσως σε αυτό ακριβώς να βρίσκεται η πραγματική αλήθεια αυτής της δίκης.

Το κοινό αναζητά ένα θρίαμβο ή ήττα. Το οικογενειακό δικαστήριο γνωρίζει συνήθως ούτε το ένα ούτε το άλλο. Γνωρίζει μόνο ανθρώπους που κάποτε κοίταξαν μαζί στο μέλλον και σήμερα διαφωνούν για το ποιος ανήκει το παρελθόν.

Η αίθουσα συνεδρίασης άδειασε το απόγευμα σχεδόν αθόρυβα. Απέμεινε σωροί αρχείων, άδειοι ποτήρια νερού και το αίσθημα ότι ορισμένες διαδικασίες τελικά τερματίζονται – ένα πραγματικό τέλος όμως σπάνια επιτυγχάνεται με μια δικαστική απόφαση.

Ανάμεσα στο Μιλάνο και το Μπουένος Άιρες – Η δίκη που δεν έχει σύνορα

Υπάρχουν δίκες που ξεκινούν με ένα πτώμα, άλλες με απάτη. Αυτή ξεκίνησε με αγάπη.

Αυτό που διαδικάζεται σήμερα ανάμεσα στο Μιλάνο και το Μπουένος Άιρες, δεν είναι τίποτα ασυνήθιστο με την πρώτη ματιά. Δύο άνθρωποι χωρίζουν. Πρόκειται για παιδιά, χρήματα, σπίτια και το ζήτημα ποιος οφείλει τι μετά από χρόνια κοινής ζωής. Κάθε μέρα ανοίγονται χιλιάδες παρόμοιες διαδικασίες σε ολόκληρη την Ευρώπη και τη Νότια Αμερική. Σχεδόν καμιά δεν φτάνει πέρα από την πόρτα του οικογενειακού δικαστηρίου.

Γιατί λοιπόν αυτή;

Επειδή οι δύο άνθρωποι, των οποίων ο γάμος αναλύεται ενώπιον του δικαστηρίου, ονομάζονται Mauro Icardi και Wanda Nara. Επειδή εκατομμύρια φίλαθλοι ποδοσφαίρου πιστεύουν ότι έχουν το δικαίωμα να είναι μάρτυρες της ιδιωτικής τους ζωής. Και επειδή κάθε δικαστικό έγγραφο, κάθε ακρόαση και κάθε δικαστική απόφαση μεταφέρεται στις τίτλους πρώτης σελίδας του περιοδικού τύπου σε λίγα λεπτά.

Ο πραγματικός νομικός διαφωνισμός είναι λιγότερο φαντασιακός από την μέσα κάλυψή του.

Γιατί δύο χώρες;

Πολλοί αναγνώστες αναρωτιούνται γιατί μια δικογραφία γίνεται μία φορά στο Μιλάνο και μετά ξανά στο Μπουένος Άιρες.

Η απάντηση είναι εκπληκτικά απλή.

Ο γάμος διατηρήθηκε σύμφωνα με το ιταλικό δίκαιο. Το ζευγάρι έζησε για πολλά χρόνια στην Ιταλία, δημιούργησε περιουσία εκεί και ένωσε τις οικονομικές του σχέσεις. Γι' αυτό το αρμόδιο οικογενειακό δικαστήριο στο Μιλάνο αποφασίζει για το διαζύγιο αυτό και για πολλές ερωτήσεις περιουσίας.

Τα παιδιά, όμως, ζουν κατά κύριο λόγο στην Αργεντινή.

Και όπου τα παιδιά έχουν τη συνήθη κατοικία τους, εκεί συνήθως είναι αρμόδια και τα οικογενειακά δικαστήρια που αποφασίζουν για την κηδεμονία, την τοποθέτηση κατοικίας, το δικαίωμα επαφής και την παιδική σίτιση.

Γι' αυτό δεν υπάρχει μία και μόνη "μεγάλη δίκη".

Είναι πολλές διαδικασίες.

Τρέχουν ταυτόχρονα.

Επηρεάζουν η μία την άλλη.

Και λαμβάνουν χώρα σε δύο ηπείρους.

Ποιος αποφασίζει για τι;

Το Μιλάνο ασχολείται με το γάμο.

Το Μπουένος Άιρες ασχολείται με την οικογένεια.

Στην Ιταλία πρόκειται για την διάλυση του γάμου, για ζητήματα περιουσίας, ακίνητα και χρηματικές απαιτήσεις μεταξύ των συζύγων.

Στην Αργεντινή πρόκειται για το πού θα ζουν τα παιδιά, πώς θα οργανωθεί η επαφή και με τους δύο γονείς, πόσο ψηλά θα είναι οι πληρωμές συντήρησης και εάν τηρούνται οι δικαστικές εντολές.

Νομικά, πρόκειται για ξεχωριστές διαδικασίες.

Στις κεφαλίδες, όμως, συγχέονται σε μία μοναδική, φαινομενικά ατελείωτη δίκη.

Γιατί λοιπόν όλοι μιλούν για την "αργεντινή δίκη";

Επειδή οι δίκες δεν ζουν μόνο από νόμους, αλλά και από προσοχή.

Οι κύριες φιγούρες είναι Αργεντινοί.

Οι μεγαλύτερες δημοσιογραφικές αναφορές εμφανίζονται στην Αργεντινή.

Η ημερήσια δημόσια συζήτηση λαμβάνει χώρα εκεί.

Ακόμα κι αν μια κρίσιμη ημέρα δικής λαμβάνει χώρα στο Μιλάνο, κυρίως οι τηλεοπτικοί σταθμοί και οι ιστοσελίδες ειδήσεων στο Μπουένος Άιρες την παρακολουθούν.

Η δίκη έχει λοιπόν ιταλική αρμοδιότητα – αλλά αργεντινή κοινότητα.

Τι ξεχωρίζει αυτή την υπόθεση από τα συνηθισμένα διαζύγια;

Σχεδόν τίποτα.

Και όμως όλα.

Τα συνηθισμένα ζευγάρια διαφωνούν και για σπίτια.

Για συντήρηση.

Για διατάξεις διακοπών.

Για παιδιά.

Η διαφορά δεν έγκειται στο δίκαιο.

Η διαφορά έγκειται στο κοινό.

Όταν ένα συνηθισμένο ζευγάρι εμφανίζεται ενώπιον του οικογενειακού δικαστηρίου, ίσως δέκα άνθρωποι γνωρίζουν το αποτέλεσμα.

Εδώ, εκατομμύρια παρακολουθούν κάθε δικαστική παρατήρηση.

Κάθε αρχείο αναλύεται.

Κάθε φωτογραφία λαμβάνει μια κεφαλίδα.

Κάθε καθυστέρηση ερμηνεύεται ως νίκη ή ήττα.

Από μια οικογενειακή διαδικασία γίνεται μια δημόσια σειρή συνέχειας.

Η τιμή της φήμης

Η φήμη ανοίγει πολλές πόρτες.

Ενώπιον του δικαστηρίου κλείνει ορισμένες.

Επειδή ενώ οι συνηθισμένοι πολίτες επιστρέφουν σπίτι μετά από μια ακρόαση και η υπόθεσή τους σιγά σιγά εξαφανίζεται από τη μνήμη των συνανθρώπων τους, για διάσημα πρόσωπα, η δεύτερη ακρόαση αρχίζει μόνο στις σελίδες ειδήσεων.

Εκεί δεν κρίνουν δικαστές.

Εκεί κρίνει το κοινό.

Τα σχόλια κάτω από τα άρθρα δεν γνωρίζουν ούτε κανόνες αποδείξεων ούτε υποχρεώσεις εχεμύθειας.

Γνωρίζουν μόνο συμπάθειες.

Και προκαταλήψεις.

Υπάρχουν νικητές σε αυτή τη διαδικασία;

Νομικά ίσως κάποια στιγμή.

Ανθρωπιστικά μάλλον όχι.

Κάθε νέα ακρόαση παρατείνει τη σύγκρουση.

Κάθε νέα κεφαλίδα υπενθυμίζει ένα παρελθόν που και οι δύο πλευρές θέλουν να αφήσουν πίσω από τα χέρια τους.

Ιδιαίτερα για τα παιδιά, δημιουργείται μια ασυνήθιστη κατάσταση.

Ενώ άλλα παιδιά βιώνουν τους γονείς τους να συναντώνται σιωπηλά ενώπιον του δικαστηρίου, αυτά τα δύο κορίτσια μεγαλώνουν με την συνειδησία ότι σχεδόν κάθε δικαστική απόφαση συζητιέται δημοσίως την επόμενη πρωί.

Ο νόμος προστατεύει τα ανήλικα.

Η φήμη των γονιών τους δεν τα προστατεύει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό.

Μια δίκη της εποχής μας

Ίσως αυτή η νομική διαφορά να λέει λιγότερα για δύο διάσημα πρόσωπα παρά για τον τρέχοντα καιρό μας.

Τα οικογενειακά δικαστήρια ήταν κάποτε τόποι διακριτικότητας. Σήμερα, σε περιπτώσεις διάσημων συμμετεχόντων, γίν